قدیمترها وقتی پبشxadنهاد تدریس میxadدادند، یا پیشxadنهاد شروع کارهایی که نیاز به اطلاعات  و تجربه و مهارت داشت، حتی اگر در آن زمینه توانxadمند هم بودم، از شروع کار امتناع میxadکردم به بهانه آماده نبودن و مسلط نبودن. و گمانم این بود که آدمی باید در آن موضوع به غایت کمال و توان رسیده باشد تا بتواند برای دیگران آموزگار و منشا اثر باشد. این تفکر، همراه با کمبود و حتی عدم اعتماد به نفس باعث شد تا سالxadها دست به هیچ کاری نزنم و در آن مسیر ایدهآل طلبی که بودم، ایدهآل طلبتر بمانم و البته هیچ کاری هم نکنم. لذاست که به این نتیجه رسیدم ، یعنی انفعال، یعنی توفق، یعنی هیچ.

کلمات، نمادند. نشانهاند، رمزند برای بیان آنچه آدمی در ذهن دارد. و آنچه آدمی در ذهن دارد، هر آنچه که میداند و هر مفهوم که میتواند تصور کند، با استفاده از همین کلمات است که شکل میگیرد و ایجاد میشود و ماندگار میماند. و کلمه آن چیزی است که ما ساختهایم و معنا را بر آن بار کردهایم. کلمه مجبور است به بودن، مجبور است به معنا پذیرفتن، مجبور است به معنا را منتقل کردن. فکرها و کلمات به هم وابستهاند. رابطه این دو، رابطه دوری است: اگر کلمه نباشد، فکری نیست و اگر فکری نباشد، کلمهای نیست. فکر و کلمه، یکی هستند. وابسته مطلقند به هم. هیچ کدام بیدیگری نه معنا دارد و نه صورت میپذیرد.